Hamley's Blog

Tekst en uitleg uit de pen van onze auteurs

Een dag uit het leven van … Mel Hartman

Mijn dag Mijn harige wekker gaat af. Ze heeft een verdomd hardnekkige uitknop die alleen werkt wanneer ik haar in mijn armen neem om te knuffelen. Ik kijk naar buiten, waar de duiven en andere vogels samengetroept op het dak zitten. Ze kijken me dreigend aan en ik voel een Hitchcocks ‘The Birds’ scenario aankomen. Om dat af te wenden, sta ik dan maar zuchtend op. Terwijl de harige wekker, aka Kiwi, haar plasje buiten in de tuin doet, zet haar bediende haar eten klaar. Daarna krijgen de vogels hun continentaal ontbijt. Ik plaats me met een kop koffie achter de laptop. E-mails doornemen, even op Facebook en Instagram, eventueel een post plaatsen en familie opbellen. En dan breekt het angstzweet me uit… wanneer ik de reviews van lezers en bloggers overloop. Oef, de review is lovend. Ik heb er een zorgrimpel bij, maar mijn hart klopt weer. Tijd om te sporten, na mezelf meerdere keren een mentale schop onder mijn kont te hebben gegeven en nog eenmaal, maar nu echt de laatste maal, te surfen op het net (‘uitstel is geen afstel, Mel!’). Tijdens het ontbijt lees ik een boek. Na ongeveer een kwartier volgt een gevecht om me

Lees verder »

Wereld Dierendag

Vier oktober is voor ons gezin een bijzondere datum, zowel op positieve als negatieve manier. Voor velen is het de dag waarop ze jarig zijn, voor anderen is het geen belangrijke datum, omdat er niets gebeurt dat memorabel is. Bij ons is dat wel het geval. Vier oktober is de dag dat mijn zus, Marianne, overleed, nu zeven jaar geleden. Ze was net vijftig jaar geworden. We herdenken haar dan ook elk jaar. Hier gaan we het in deze blog niet over hebben. Vier oktober is ook de dag dat zestien jaar geleden, onze oudste kat Sukie geboren werd. Sukie heeft een heel bijzondere geboorte gehad. In 2002 hebben wij een kat geadopteerd die Hershey heette, een ros-met-witte, zeer aanhankelijke kat. Zij groeide in een appartement op, en toen we later verhuisden naar onze eerste woning, kwam zij uiteraard gewoon mee. Hershey bleek een jager te zijn die liefst zolang en zoveel mogelijk op stap ging. Ze bracht op 4 oktober 2003 een nest van zes kittens op de wereld, vier ros-met-witte, en twee gevlekte, in onze kleerkast. Want voor een of andere reden, moest en zou ze in die kast bevallen (die we uiteraard hadden voorbereid). De bevalling verliep

Lees verder »

Een dag uit het leven van … Ina de Man

“Niets is gemakkelijker dan zo te schrijven dat geen mens het begrijpt; niets is moeilijker dan belangrijke gedachten zo uit te drukken dat ieder mens ze begrijpt.” A. Schopenhauer Ik weet dat de wekker binnen een half uur afloopt maar ik ben al wakker. Klaarwakker eigenlijk want in mijn brein speelt zich al heel de nacht een scene af. Die scene waarmee ik de vorige dag last had. Het wilde niet lukken zoals ik het in mijn hoofd had, de dialogen liepen stroef. Ik wist dat het kwam omdat het verhaal hier even vakantie had genomen en dat zou pas beteren als de vakantie voorbij was. En laat dat nu net vannacht gebeurd zijn. Ik overleg bij mezelf of ik zal blijven liggen om de scene nog wat door te kauwen, maar ik ken mezelf. De kans dat ik dan weer even wegsoes en dat ook de scene foetsie is, maakt dat ik het alarm voortijds afdruk en het dekbed terugsla. Naast mij ligt mijn wederhelft nog gelukzalig te ronken, ik laat hem nog effe doen. Onderweg naar de badkamer begint de scene een eigen leven te leiden en tegen ik in de keuken op het knopje van de koffiezet

Lees verder »

Rituelen

‘Heb je eigenlijk ook een schrijfritueel?’ Even laat ik de tekst van het appje op me inwerken. Dan zet ik mijn telefoon uit. Het is drie minuten voor negen, om negen uur begint mijn schrijftijd. Mail uit, telefoon op stil, alleen hoge nood dringt door de door mij opgeworpen barricades heen. Voor me staat mijn beker, tot de rand gevuld met kaneelthee. Mijn lijf is gehuld in mijn favoriete hemelsblauwe fleecevest, dat nog naar wasverzachter ruikt. Als ik schrijf, is het vest altijd schoon. Links van mijn toetsenbord staat mijn Hermelientje van lego, zelf in elkaar gezet, rechts de olieverstuiver die eucalyptus en lavendel de lucht in jaagt. Mijn nieuwe aanwinst uit de boekhandel, Kwantumfysica voor Dummies, ligt binnen handbereik. De timer staat op anderhalf uur, de appel voor in de pauze ligt al klaar. Terwijl de klok op mijn beeldscherm op 8:59 springt, laat ik mijn vingers vast boven het toetsenbord dansen. In het pennenbakje dat pal achter Hermelien staat huist mijn pen, voor eventuele aantekeningen op papier. Drie reservevullingen liggen klaar voor het geval dat. En zeven dropjes. Elke 300 woorden mag ik er een. Ik beweeg mijn vingers, maak ze los, als een atleet. Nog even schuif

Lees verder »

De auteur en zijn tooltjes

Toen Shakespeare zijn Hamlet schreef had hij enkel de beschikking over een stuk perkament of papier, een ganzenveer en inkt. Meer had de Bard niet nodig om een paar bestsellers te schrijven. Het waren sowieso andere tijden en een mens moet met zijn tijd meegaan. Ook vandaag zijn er nog massa’s auteurs die voldoende hebben aan een schriftje en een pen. Maar zo ben ik niet.Mijn alter ego (Software consultant dus IT’er) volgt zijn natuurlijke pad en dat is er één van tooltjes, handige programma’s of hulpmiddelen die het schrijven vergemakkelijken. In mijn geval moet ik eerder zeggen: ‘de chaos in mijn hoofd in goede banen leiden’. Ik ben sowieso al gek op tooltjes, vooral als ze gratis zijn. Alles wat het leven gemakkelijker kan maken is bij mij aan het goede adres, ook tijdens het schrijven. Nochtans ben ook ik begonnen met pen en papier. Mijn boek ‘Ravenburcht’, die in oktober in de winkels ligt, ontstond meer dan 25 jaar geleden op een camping ergens in Frankrijk. Tijdens de zomervakantie was onze jongste dochter maar een paar maanden oud en sliep nog na de middag. De oudere kinderen vermaakten zich in de speeltuin of bij vakantievriendjes en mama zat

Lees verder »
Hamley Books